حاج قاسم فقط فرمانده یک میدان نبود؛ فرمانده قلب‌های مردم بود.

محبوبیت او فقط از جایگاه و مسئولیتش نمی‌آمد؛ از سال‌ها خدمت، فروتنی، شجاعت و مردمی‌بودنش می‌آمد. مردم او را از نزدیک در لحظه‌های سخت شناخته بودند؛ مردی که خودش را از مردم جدا نمی‌دانست و درد و نگرانی آن‌ها برایش اهمیت داشت.

برای همین، وقتی نام حاج قاسم می‌آمد، فقط یک فرمانده نظامی در ذهن‌ها نقش نمی‌بست؛ مردی می‌آمد که دل‌های زیادی به او اعتماد کرده بودند.

شاید بزرگ‌ترین سرمایه حاج قاسم، نه درجه نظامی‌اش بود و نه جایگاهش؛ قلب‌هایی بود که با عشق او را «حاج قاسم» صدا می‌زدند.

او فرماندهی بود که راه رسیدن به دل مردم را بلد بود؛ و چه افتخاری بالاتر از اینکه یک فرمانده، فرمانده قلب‌ها باشد؟