وقتی از فناوریهای پیشرفته نظامی صحبت میشود، اغلب ذهنها به سمت جنگندهها، موشکها یا رادارها میرود؛ اما یکی از پیچیدهترین فناوریهای دفاعی، ساخت «دوربین دید در شب» است؛ تجهیزاتی که نتیجه سالها تحقیق در حوزه اپتیک، الکترونیک، نیمههادیها و مهندسی مواد هستند.
شاید در نگاه اول، یک دوربین دید در شب وسیلهای ساده به نظر برسد؛ اما در واقع این تجهیزات باید بتوانند در تاریکی مطلق، با استفاده از کمترین میزان نور موجود یا فناوریهای پیشرفته تصویربرداری، محیط را با وضوح بالا نمایش دهند. تولید چنین سامانهای نیازمند دانش فنی بسیار بالا، ساخت حسگرهای دقیق، طراحی مدارهای پیچیده و پردازش پیشرفته تصویر است؛ فناوریای که تنها تعداد محدودی از کشورهای جهان به آن دست یافتهاند.
موفقیت دانشمندان ایرانی در طراحی و تولید بومی دوربینهای دید در شب، تنها به معنای ساخت یک محصول جدید نیست؛ بلکه نشانهای از تسلط بر مجموعهای از فناوریهای راهبردی است که در صنایع دفاعی، امنیتی، مرزبانی، امداد و نجات، حفاظت از زیرساختها و حتی برخی کاربردهای صنعتی و پژوهشی اهمیت فراوان دارند.
بومیسازی این فناوری، علاوه بر کاهش وابستگی به واردات تجهیزات حساس، امکان توسعه و ارتقای آن متناسب با نیازهای کشور را نیز فراهم میکند؛ موضوعی که در شرایط محدودیتهای بینالمللی، ارزشی دوچندان پیدا میکند.
