دیوید بن گوریون، بنیانگذار و اولین نخست وزیر اسرائیل، اعتقاد داشت که برای بقای رژیم اشغالی، کشورهای بزرگ منطقه باید تضعیف شوند. این ایده بعدها در دکترین «مرزهای خونین» توسط استراتژیست اسرائیلی عودید یینون تئوریزه شد. او سال 1982مقاله ای نوشت و در آن صریحا گفت: «بقای اسرائیل در گرو تجزیه  کشورهای بزرگ منطقه – از جمله ایران - به واحدهای قومی و مذهبی کوچک است که دائما با هم در جنگ باشند و دست از سر ما بردارند.»

ایران، به دلیل تنوع قومی و موقعیت استراتژیک، همیشه یکی از اهداف اصلی این سیاست استعماری بوده است. بر اساس گزارش نشریه اشپیگل در سال ۲۰۱۲، موساد از طریق اقلیم کردستان عراق، به گروه پژاک کمک مالی و تسلیحاتی کرده است. همچنین، در سال ۲۰۱۸، اسناد فاش شده در ویکی‌لیکس نشان داد که اسرائیل از طریق امارات، به جیش العدل در سیستان و بلوچستان و جنبش الاحوازیه در خوزستان کمک مالی و آموزشی کرده است. اما این فقط بُعد نظامی ماجراست. موساد، از طریق رسانه‌های وابسته و گروه‌های فرهنگی، تلاش می‌کند احساسات قوم‌گرایانه را تحریک، هویت تاریخی ایران را تحریف و همبستگی ملی را تضعیف کند. این استراتژی، جنگی خاموش اما پرهزینه علیه تمامیت ارضی ایران است

هدف چیست؟ کاهش قدرت دولت مرکزی جمهوری اسلامی ایران، افزایش نارضایتی های قومی و در نهایت تبدیل ایران به مجموعه ای دولت های کوچک و ضعیف، تا دیگر تهدیدی برای اسرائیل نباشد.