در بحبوحه جنگ رمضان و در حالی که ایالات متحده آمریکا، ایران عزیز را مورد محاصره دریایی قرار داده بود، ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» که یکی از مهمترین شناورهای نظامی آمریکا محسوب میشود، پس از ماهها حضور در منطقه و مأموریتی بسیار طولانی، این روزها بیش از قدرت نظامیاش به دلیل وضعیت خدمه و گزارشهای مربوط به نارضایتی آنان خبرساز شده است.
گزارشهای منتشرشده از سوی رسانههای آمریکایی از خستگی شدید، کاهش روحیه، کمبود برخی مواد غذایی و اقلام ضروری، مشکلات آب و تأسیسات، خرابی برخی امکانات رفاهی و افزایش نگرانیها درباره سلامت روانی ملوانان حکایت دارد.
این مأموریت که قرار بود زودتر به پایان برسد، بارها تمدید شد و در نهایت به یکی از طولانیترین استقرارهای ناوهای هواپیمابر آمریکا در دوران معاصر تبدیل شد. خانوادههای برخی ملوانان نیز نسبت به فشار روانی واردشده بر نیروها اعتراض کرده و نگرانی خود را مستقیماً به مقامهای نیروی دریایی منتقل کردند.
حتی گزارشهایی درباره چند مورد تلاش برای خودکشی منتشر شد که نگرانیها درباره وضعیت روحی خدمه را افزایش داد؛ هرچند مقامهای نظامی آمریکا درباره برخی جزئیات این گزارشها اختلاف نظر داشته و روایت رسانهها را رد کردهاند.
آیا ارتش آمریکا میتواند جنگی طولانی و فرسایشی را بدون فرسودهشدن نیروهایش ادامه دهد؟
ماجرا فقط درباره یک ناو نیست؛ درباره هزاران نیروی نظامی است که ماهها دور از خانه، در شرایط عملیاتی سنگین و بدون چشمانداز روشن برای پایان مأموریت، در حال خدمت هستند.
این موضوع نشان میدهد جنگ با ایران، سختترین جنگی است که آمریکا در پیش گرفته است. جنگی که سرنوشتش قطعا شکست آمریکای جنایتکار و آغاز نابودی این کشور میباشد.
