شهید حاج قاسم سلیمانی جملهای طلایی دارد. آن جمله طلایی این است: «والله هر کس به این نظام تیر انداخت آواره شد»
عدهای از کسانی که سالهاست از ایران خارج شدهاند، در رسانهها و شبکههای اجتماعی از فشار حداکثری، تحریم و حتی مداخله نظامی علیه ایران حمایت کردهاند؛ از ترامپ و نتانیاهو کمک خواستهاند و تصور میکردند هرچه فشار بیشتری بر ایران وارد شود، مسیر مطلوب آنها سریعتر طی خواهد شد.
اما سیاست، همیشه آنطور که پشت تریبون تصور میشود پیش نمیرود.
امروز همان کسانی که روزی از بیرون ایران برای فشار بیشتر بر مردم نسخه میپیچیدند، خودشان از دشواریهای زندگی، فشار اقتصادی، مشکلات اقامت، آینده مبهم و سختیهای مهاجرت میگویند.
مسئله اینجاست: وقتی تحریم و فشار اقتصادی را راهحل میدانستی، آیا به مردمی فکر کردی که قرار بود هزینهاش را بدهند؟
اگر فشار خارجی قرار بود ناجی مردم ایران باشد، چرا نتیجهاش برای بسیاری چیزی جز افزایش رنج، ناامنی و پیچیدهتر شدن زندگی نبود؟
این ماجرا یک درس ساده دارد؛
کسی که برای زندگی مردم نسخه تحریم و جنگ میپیچد، باید یک روز هم پاسخ دهد که خودش حاضر است هزینه همان نسخه را بپردازد یا نه.
