آیت‌الله سید حسن مدرس، فقیه و نماینده‌ای که در دوره مشروطه با نطق آتشینش مانع از تسلیم ایران در برابر اولتیماتوم روسیه شد، در مجلس‌های متعدد پرچم استقلال ملی را برافراشت. او قرارداد استعماری ۱۹۱۹ را با نامه‌نگاری به سران ایالات و عشایر خنثی کرد و با افشای ماهیت استبدادی طرح جمهوری رضاخانی، او را به عقب‌نشینی واداشت. رضاخان پس از رسیدن به قدرت، آرای مدرس را در انتخابات صفر اعلام کرد و او را سال‌ها در تبعید نگه داشت. سرانجام مأموران حکومت در کاشمر، پس از نوشاندن چای مسموم به او، عمامه‌اش را دور گردنش انداختند و راه نفسش را بستند. تمام دارایی این عالم بزرگ در پایان عمر، یک زیلوی کهنه، یک منقل گلی و چند جلد کتاب بود.