بحرین از دوران هخامنشی بخشی از ایران بود که در قرن نوزدهم توسط بریتانیا اشغال شد، اما مجلس ایران در ۱۳۳۶ آن را رسماً استان چهاردهم کشور اعلام کرد و شاه هم بارها بر ایرانی بودنش تأکید کرد. اما در ۱۳۴۵ مواضع محمدرضا شاه ناگهان تغییر کرد و گفت بحرین دیگر برای ایران اهمیتی ندارد؛ تغییری که محققان آن را نتیجه تلقین و نفوذ مستمر انگلیس می‌دانند. روزنامه اطلاعات هم با هماهنگی سفارت انگلیس و در ازای ۱۵ میلیون دلار، سلسله مقالاتی درباره فقیر بودن بحرین منتشر کرد تا افکار عمومی را آماده جدایی کند. سرانجام در مرداد ۱۳۵۰، درست همزمان با جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی، بحرین از ایران جدا شد و شاه اولین کسی بود که این تجزیه را تبریک گفت. امروز منابع نفت و گاز بحرین همچنان در حال بهره‌برداری است، این جزیره مقام اول استخراج مروارید در خلیج فارس را دارد و مردمش زیر سلطه آل خلیفه روزگار می‌گذرانند.