در جنگ‌های مدرن، پیروزی فقط در میدان نبرد رقم نمیخورد؛ بخش مهمی از میدان افکار عمومی است و اسرائیل این را خوب می‌داند، برای همین جنگ شناختی را به یکی از ستون‌های امنیت ملی خود تبدیل کرده است.

سال۲۰۰۶ "یاکوف آمیدرور،" رئیس وقت بخش تحقیقات اطلاعات ارتش اسرائیل، در گزارشی برای مؤسسه مطالعات امنیت ملی نوشت: «برای شکست ایران، نیازی به جنگ مستقیم نیست. کافی است تردید ایجاد کنیم؛ در تاریخ، در هویت و در وحدت ملی». اما این جنگ چگونه اجرا میشود؟

رسانه‌های فارسی‌زبان وابسته: بر اساس تحقیقات منتشرشده در نیویورک‌تایمز، اسرائیل و متحدانش میلیون‌ها دلار در شبکه‌هایی مانند ایران اینترنشنال، بی‌بی‌سی فارسی و منوتو سرمایه‌گذاری کرده‌اند. مأموریت این رسانه‌ها چیست؟ برجسته‌سازی مشکلات داخلی، ترویج ناامیدی و مهمتر از همه، تشویق اقوام ایرانی به شکاف و جدایی

شبکه‌های اجتماعی و عملیات سایبری: اسناد فاش‌شده توسط ویکی‌لیکس نشان می‌دهد که واحد ۸۲۰۰ موساد، با هزاران حساب جعلی، به تولید محتوای تحریک‌آمیز می‌پردازد. آن‌ها با داغ کردن هشتگ‌های تجزیه‌طلبانه و انتشار اخبار ساختگی، افکار عمومی را در مسیر دلخواه هدایت می‌کنند.

نتیجه چیست؟ بی‌اعتمادی، ناامیدی و در نهایت، فروپاشی از درون. جنگ شناختی، جنگی بی‌صدا اما کشنده است؛ جنگی که اسرائیل آن را بهتر از هرکس دیگری میشناسد.